Even een kort berichtje

Even een kort berichtje. Vanaf nu neem ik even een (hopelijk) korte blogpauze. Ik ben nu al twee weken behoorlijk ziek en het lijkt nog steeds niet veel beter te gaan. Balen!! Ik lig veel op bed en daardoor ontbreekt het me steeds meer aan inspiratie. Als ik weer genoeg ben opgeknapt hoop ik het bloggen weer op te pakken. "Tot ziens" allemaal. Dank voor het vertrouwen tot nu toe.

Leuk een kortingspas van Zorgwaard!

Gisteren kwam er een envelop door de bus van de instelling waar ik vrijwilligerswerk doe. Ik was erg benieuwd wat dat zou zijn. En ik werd blij verrast, het is een kortingskaart waarmee je bij heel veel winkels, restaurants, zwembaden en korting kunt krijgen, altijd leuk natuurlijk. Vandaag heb ik eens gekeken welke winkels, zwembaden e.d. zich aangesloten hebben en dat is een hele lijst. Al zijn het ook wel heel veel winkels zijn waar ik nooit kom vanwege te duur of die ik niet eens ken. Toch zitten er wel een paar leuke tussen. Zo kan ik bijvoorbeeld ook korting krijgen op de entree voor kinderen voor voor een speeltuin waar wij best regelmatig heen gaan in de zomer. Ook o.a. Leen bakker en Etos hebben zich aangesloten bij de zorgpas en dat vind ik echt fijn. Alleen.....nu niet vergeten de pas mee te nemen, nou ja dat gaat wel lukken trouwens als ik hem in mijn portemonnee stop, maar dan ook nog laten zien. Ach we zien het wel, ik ga m'n best doen.
En terwijl ik op de site van Zorgwaard rondneusde kreeg ik weer de kriebels om weer naar "mijn" bewoners in het verpleeghuis te gaan. Ja, nu al voelt het zo, na één keer kennismaken en nog maar twee keer te zijn wezen werken.

Een vies en toch weer schoon judopak

In een gezin met kinderen gebeurt er altijd wel wat. Zo kwam onze zoon gisteren thuis van judo met een heel vies judopak. Hij bleek (in een pikdonker paadje) gevallen te zijn over een paar omhooggekomen stoeptegels. Zijn pak was echt héél vies, zo vies dat ik dacht dat hij waarschijnlijk niet meer helemaal schoon zou worden. Maar na het te hebben laten weken in een oplossing van water met Vanish Oxi Action Gold Pink, (een hele mond vol) en het daarna nog ingewreven heb met ditzelfde poeder en het gewassen te hebben in de wasmachine, zijn de vlekken toch helemaal verdwenen. En daar ben ik erg blij mee. Het zou toch geen gezicht zijn als hij met een judopak met vlekken moest lopen? En een nieuw pak kopen, daar had ik ook echt geen zin in. Wat is namelijk het geval? Onze zoon had nog maar pas een nieuwe judobroek, omdat zijn andere judobroek was kwijtgeraakt. Kwijtgeraakt? Jazeker, kwijtgeraakt. Hoe het kan snap ik echt niet. Als iemand anders per ongeluk twee judobroeken heeft meegenomen, zou hij toch die van onze zoon terug brengen? Tenminste, dat zou je wel verwachten. En als de judobroek in de kleedkamer is blijven liggen, dan zou hij er toch nog moeten zijn? Maar nee, hij is spoorloos en hij blijft tot nu toe nog steeds spoorloos. Om dit niet nog een keer mee te maken hadden wij bedacht dat onze zoon zijn judopak thuis maar vast aan moest doen. Maar ja, toen gebeurde dit. Gelukkig is het toch nog goed gekomen, maar we hebben onze zoon wel aangeraden om voortaan óf voorzichtiger te lopen, óf nog beter, een andere weg te nemen, wat dan wel iets om is, maar wel goed verlicht.

Van alles en nog wat

Pas had ik een gesprek met een leerkracht en die vertelde mij dat hij aan zijn klas had gevraagd of ze verschil merkten met de dagen ervoor. In gedachten verzon ik al wat de leerkracht bedoelde, maar nee dat bedoelde hij dus niet. Ook de leerlingen wisten het antwoord niet. De leerkracht bedoelde dat die dag de zon scheen nadat het meerdere dagen achter elkaar geregend had. Zelf heb ik iets anders opgemerkt. En dat is dat het 's morgens al duidelijk eerder licht word en 's avonds later donker word. Heerlijk, ondanks dat de winter toch echt nog wel even duurt en dat het soms meer herfst dan winter lijkt gaan we toch richting het voorjaar. Alleen wel heel jammer dat ik er nog niet met volle teugen van kan genieten. 's Ochtends lig ik nog best een poosje op bed nadat de kinderen naar school zijn. Ik ben nu namelijk al weer langer dan een week ziek. En behoorlijk ziek ook, tenminste...sinds vandaag heb ik het idee dat ik toch weer iets aan het opknappen ben. Gelukkig maar want ik werd er best wel een beetje moedeloos van. Zo lang (nou ja lang, ik vind het lang) niet kunnen doen wat ik graag wil en er niet helemaal voor de kinderen  kunnen zijn valt niet mee, ook voor de kinderen niet. Mijn vrijwilligerswerk heb ik ook al twee keer achter elkaar moeten afbellen, nadat ik er nog maar net twee keer was wezen werken en ik was al een beetje bang dat ik het misschien nog een derde keer zou moeten afbellen. Maar wie weet....misschien valt het toch nog mee.
Vanmorgen heb ik al vast wat kleren besteld bij de Wehkamp, dat vind ik altijd zo makkelijk. Dat doe ik dan via Euroclix, want per 10 euro verdien ik dan toch weer 11 clix, wat weer mooi meegenomen is. Wel jammer dat het met het bestellen mis ging met de kortingscode van Wehkamp zelf. Ik had de kortingscode ingevoerd, maar vroeg me af of de korting er wel echt was afgegaan. Dus ik even terug naar de vorige pagina, waar bleek dat de korting er toch was afgegaan en toen weer terug naar de bestelpagina. Maar toen vergat ik de code opnieuw in te voeren (wat misschien niet eens gelukt was een tweede keer) en kreeg ik dus geen korting. Echt jammer. Ik de klantenservice gebeld. Ik moest de bestelling maar opnieuw plaatsen, dan zou zij een nieuwe kortingscode sturen en dan kon ik één pakket aan de deur weigeren. Maar dan moest ik dus alle artikelen die ik besteld had opnieuw opzoeken (het was best veel) en dan zou ik dus nog een keer via Euroclix moeten bestellen om mijn clix te krijgen (maar straks denken ze bij Euroclix dat ik misbruik maak van de kortingscode) of dus kiezen voor geen clix. Maar ja, wat een gedoe zeg om nu nog een keer heel die bestelling bij elkaar te zoeken op de site. Laat maar zitten, volgende keer maar beter opletten.
De kinderen waren vanmiddag vroeg uit school en zijn lekker buiten aan het spelen. Mooie kans voor mij, nu ik toch nog niet veel energie heb om wat te doen, om nog even naar NPO politiek te kijken.

Plasstickers

Wie kent het niet, vieze toiletten op school. Ook al worden ze elke dag schoongemaakt. Zo ook op de school waar onze kinderen op zitten. Volgens mijn zoon liggen er telkens hele plassen naast de wc. Brrr....vies. Maar daar hebben ze op school wat op bedacht. Mijn zoon kwam vanmiddag thuis met de mededeling dat er stickers in de toiletpotten op school zaten. "Stickers? In de toiletpot??" was mijn eerste reactie. "Ja", vertelde mijn zoon, "en als je er op plast verandert het plaatje". Daar moest ik het mijne van weten, dus ben ik eens gaan zoeken op internet. En ja hoor, na een poosje zoeken vond ik de stickers die mijn zoon bedoelde. Wat een uitvinding zeg! De sticker van de vlieg die ik tijdens mijn zoektocht op internet tegenkwam kwam me wel bekend voor. Maar een plaatje dat ook nog eens verandert als er op geplast wordt, is natuurlijk helemaal geweldig! Ik denk alleen dat de juf wel streng mag gaan handhaven wanneer de kinderen naar de wc mogen, want het is natuurlijk wel heel verleidelijk om nu maar eens extra vaak te gaan plassen. Volgens mijn zoon was hij vanochtend wel drie keer naar de wc geweest en ik vraag me oprecht af of hij dat anders ook altijd doet.
Volgens de site vinden kinderen de plassticker zo leuk, dat ze echt hun best doen om erop te richten en plassen ze minder vaak naast de pot. En dat geloof ik. Wat te denken van een bom die als je er op plast ontploft, dat is toch superleuk?
De plasstickers zijn hier te koop, mocht je interesse hebben. Er zijn stickers voor "grote mannen" (vanaf 8 jaar) en "kleine mannen" (4-7-jarigen). De stickers zijn als ze goed opgeplakt worden 3-6 maanden houdbaar. Op deze site is trouwens ook een handig kinderpotje te koop waarbij er als er in het potje word geplast een zonnetje te voorschijn komt. Erg handig voor de zindelijkheidstraining van je kind!

Help! Dienstplicht voor vrouwen.

Nee zeg, wat is dit??? Dienstplicht voor vrouwen? Dat kan ze toch niet menen. Ja en toch meent ze het, onze minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie. Hè, maar de dienstplicht bestaat toch allang niet meer? Ja toch wel, de dienstplicht bestaat nog steeds. Alle jongens en over een poosje dus (misschien) ook meisjes krijgen als ze 17 jaar zijn een brief waarin staat dat ze staan ingeschreven als dienstplichtige. Lees hier maar eens. Maar betekent dit dat jongens en meisjes vanaf 17 jaar in dienst moeten? Nee dat dan weer niet. De opkomstplicht is namelijk al 20 jaar lang opgeschort voor onbepaalde tijd. Dus als ons land in oorlog zou komen met een ander land, betekent dit alsnog dat de dienstplichtigen moeten opkomen.

#Het gelijkheidsdenken
En dit alles is niet omdat het zo nodig is, maar eigenlijk alleen maar omdat de man en de vrouw gelijk moeten zijn volgens een meerderheid in de Tweede Kamer. Nee, mannen en vrouwen móeten niet gelijk zijn, ze zijn gelijk volgens hen. En hoe ik ook denk over dienstplicht voor vrouwen, als het over de gelijkheid van man en vrouw gaat ben ik het daar niet mee eens. Mannen en vrouwen zijn niet gelijk en zullen dat ook nooit worden. Alleen hun lichamen al verschillen van elkaar, dat kan niemand ontkennen. Daarbij zijn mannen over het algemeen ook sterker dan vrouwen. Lees hier maar eens (al ben ik het niet eens met de evolutie gedachte). Ik zeg dus niet dat mannen en vrouwen niet gelijkwaardig zijn (van gelijke waarde), maar ze zijn duidelijk verschillend.
Maar hoe dan ook, de wet moet aangepast worden. Een gelijke behandeling van man en vrouw, ook al zijn ze niet gelijk en hebben ze verschillende behoeftes. Maar volgens minister Hennis weegt in deze tijd het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen zwaarder.

#Wat vind ik er van?
Mijn eerste reactie was zoals je bovenaan kunt lezen. Dienstplicht voor vrouwen, het moet niet gekker worden. En toch...als ik er langer over nadenk...ik weet het eigenlijk nog niet zo goed. De eigenlijke reden van het wetsvoorstel vind ik ronduit stuitend. En daarbij kan het onhaalbare gelijkheidsstreven ook nog eens heel negatieve gevolgen hebben. (Lees hier wat het gevolg kan zijn van een door de staat opgelegd emancipatiestreven).
Kunnen vrouwen dan niks betekenen in het leger? Natuurlijk wel, vrouwen hebben hun eigen gaven en mogelijkheden die ook in het leger kunnen worden ingezet. Maar dat moeten, ook voor vrouwen, het staat me toch op de één of andere manier tegen. Wat vinden jullie van het wetsvoorstel van minister Hennis?

De harde waarheid

Vandaag geen gezellig schrijfsel. Daarvoor ben ik nou eenmaal niet in de stemming. Wil je het niet lezen? Ook goed, klik dan maar snel weer weg.  Er gaat zoveel in mijn hoofd om. En daarbij ben ik al bijna een week behoorlijk ziek. Daar wordt je ook al niet vrolijk van.
Dat er zoveel in mijn hoofd omgaat is begonnen met een berichtje op Facebook van mijn zus (die opgenomen is in een psychiatrische instelling). Een berichtje waarin ze zei dat er niemand wat laat horen behalve één zus en één zwager. En ja, daar voel ik me schuldig over. Want ook ik laat (bijna) niks van me horen. (Alleen via Facebook hebben we weleens contact) Maar een kaartje sturen, daar komt gewoon maar niet van. Niet dat ik het niet wíl doen, maar ik heb zoveel aan mijn hoofd dat dat er vaak gewoon bij inschiet. Zoals ik in een andere blogpost schreef heb ik het druk met vooral leuke dingen. Maar die leuke dingen zijn ook echt noodzakelijk (inkomsten verwerven of broodnodige ontspanning). Mijn huishouden krijgt daardoor ook vaak niet de aandacht die het verdient. Maar goed, dat vind ik dan minder erg dan dat ik geen tijd heb om met anderen, en in dit geval met mijn zus mee te leven. Ook dit moet echt veranderen. En snel ook. Daarom ga ik nú tijd maken en moed verzamelen (want vanwege de griep heb ik niet veel energie) om een kaart te sturen.

Nee, ik doe het echt niet expres. Ik heb het druk, erg druk, met leuke, maar ook noodzakelijke dingen. Daardoor is mijn hoofd is vaak net een vergiet. Ik bedenk dat ik iets ga doen en één tel later ben ik het weer vergeten. En toch mag dit geen excuus zijn. Ik moet gaan plannen. Lijstjes maken. En daar ga ik vandaag mee beginnen. En op die lijstjes komt ook ruimte voor kaartjes sturen, reken maar. Bedankt zus, ook al vond ik het erg pijnlijk dat je het in het openbaar op Facebook zette, (al heb jij veel meer pijn te doorstaan, daar is dat van mij niks bij) je hebt er toch iets goeds mee bereikt. Enne...de kaart is onderweg.