Naar de jeugdvereniging

Zaterdagavond. Het is hier heerlijk rustig. De twee jongsten liggen op bed en het werk is gedaan. Onze dochter is vanavond voor het eerst naar de jeugdvereniging van de kerk. Ik hoop dat ze het naar haar zin heeft. We zullen het straks wel horen. Ze vond het erg spannend zo'n eerste keer en dat begrijp ik wel. Maar ze is samen met een klasgenootje dus dat scheelt. En wat ook wel fijn is voor haar is dat haar juf van school ook leidinggevende is op de jeugdvereniging. Zelf heb ik vroeger ook op de jeugdvereniging gezeten en ik had het daar erg naar mijn zin. De onderwerpen die ter sprake kwamen waren vaak interessant en ook de discussies die dan soms ontstonden. Maar vooral aan de dagen dat we met elkaar ergens heen gingen of bijv. spelletjes deden heb ik goede herinneringen. En dan met elkaar op kamp rond Hemelvaartsdag, dat was toch wel het hoogtepunt. Ik hoop dat mijn dochter ook zulke fijne ervaringen op mag doen op de jeugdvereniging.

We hebben genoten!

Ondanks dat mijn dochter en ik ziek zijn hebben we toch maar doorgezet en zijn samen met mijn zoon naar de open avond van de middelbare school geweest waar mijn dochter heen hoopt te gaan. Want ze weet nu in ieder geval naar welke school ze wil. En wij als ouders kunnen daar ook helemaal achter staan. We hebben heel veel gezien van allerlei verschillende vakken, hebben een lesje Frans gevolgd wat erg leuk was en mijn dochter heeft meegedaan aan een quiz over verschillende schilderijen. Ze moest raden van welke kunstenaars de schilderijen waren en dat in zo kort mogelijke tijd.  Ze had ze allemaal goed en dat in 20 seconden. Erg knap van haar! Nu nog hopen dat ze wint, dat zou natuurlijk helemaal leuk zijn. Toen mijn dochter aangaf dat ze graag wilde gaan zitten zijn we naar de kantine gegaan om daar wat te drinken. Daarna zijn we naar de aula gegaan waar een concert aan de gang was. Wat was dat mooi!! We hebben vooral van het concert heel erg genoten! Heel knap hoe de leerlingen met elkaar een paar prachtige muziekstukken ten gehore brachten! We zijn het er helemaal over eens, ze gaat naar deze school. De sfeer is hier beter vond mijn dochter en daar ben ik het ook mee eens. Daarbij genomen past ze wat betreft type leerling en niveau ook wel op deze school.

Over Ciao!

In deze blogpost maak ik reclame voor Ciao! (ik word hier niet betaald!) Wie dat niet op prijs stelt raad ik aan om niet verder te lezen.  Ik maak dus reclame voor deze community, want hoe meer leden meedoen aan deze community, hoe beter de klant de verschillende producten en diensten met elkaar kan vergelijken en hoe beter het is voor het voortbestaan van Ciao!

Ciao! is een community waarop leden reviews publiceren over allerlei producten en diensten zodat andere consumenten die verschillende producten en diensten met elkaar kunnen vergelijken en hier hun voordeel mee kunnen doen. De leden van Ciao! beoordelen elkaars reviews met behulpzaam, zeer behulpzaam of uitzonderlijk. Reviews kunnen ook beoordeeld worden met weinig behulpzaam, niet behulpzaam of irrelevant, maar dat gebeurt in de praktijk maar heel weinig. Ciao! raadt, zeker bij nieuwe leden aan om i.p.v. een slechte waardering te geven, advies te geven hoe de review verbetert kan worden, of om bij misbruik (dat komt ook heel af en toe voor) een melding te doen bij Ciao!

Het leuke van Ciao! is dat je als lid ook wat kunt verdienen met het publiceren van reviews. De review moet dan wel door de andere leden beoordeeld worden met minstens behulpzaam. En dat valt in het begin niet altijd mee is mijn ervaring, maar mijn ervaring is ook dat als je doorzet en probeert te leren van de commentaren van de andere Ciao!-leden, je dan toch een mooi zakcentje kan verdienen. En dat is toch mooi meegenomen. Verderop in mijn blogpost zal ik uiteenzetten hoe het ongeveer zit met de verdiensten.

Wat Ciao! verder zo leuk maakt is, dat je leuke (online) contacten hebt met de andere leden. Het is er gewoon een soort van gezellig. Verder is/was er altijd een product van de week, dat wil zeggen dat alle leden die over dit product een review schrijven, (de review moet dan wel minimaal beoordeeld zijn met behulpzaam) kans maken op één van de twee geldprijzen van vijf euro. Deze week is er voor het laatst een product van de week, want waarschijnlijk omdat het niet zo goed liep, wordt deze wedstrijd vanaf 1 februari vervangen door een andere wedstrijd. Ook is er elke twee weken een actueel thema waar over geschreven kan worden en waarvoor ook twee geldprijzen van vijf euro beschikbaar gesteld worden.

Voor elke review die je schrijft, voor elke beoordeling die je geeft of krijgt en voor het vertrouwen dat je krijgt van andere leden krijg je een aantal punten die niet inwisselbaar zijn voor geld, maar waarmee je een bepaald communityniveau behaalt. Hoe meer communitypunten je hebt hoe groter je bekendheid op Ciao! en hoe meer kans je hebt dat je reviews gelezen en beoordeeld worden. Lees
hier meer over communitypunten.

Wat de verdiensten betreft, is niet alles helemaal duidelijk. Dat heeft er mee te maken dat Ciao! niet openbaar wil maken hoe ze de beloning precies verdelen om misbruik te voorkomen. Maar een beetje weet ik er wel vanaf. Zo is er een bonusfonds met een bepaald bedrag dat elke maand over de leden die reviews geschreven hebben wordt verdeeld. Dat bedrag kan aardig oplopen. Wil je meer weten over geld verdienen met reviews schrijven kijk dan eens hier.

Het nut van lijstjes

Hebben jullie dat nou ook weleens dat je huishouden een beetje in het honderd loopt doordat je zoveel te doen hebt? Ik heb dat dus wel. Ooit was ik heel gestructureerd in het huishouden en had ik vaste dagen voor vaste huishoudelijke klussen. Maar inmiddels heb ik zoveel te doen dat dat helemaal niet meer werkt. Dan weer een afspraak hier, dan weer een afspraak daar, ik ben lid van zo'n 10 tot 12 onderzoeksbureaus en spaarprogramma's, ik doe sinds kort vrijwilligerswerk (ik schreef hier al eerder over) en ik ben lid van Ciao! (morgen verschijnt daar een blogpost over). Ik heb het gewoon erg druk, met vooral veel leuke dingen. En ja, ik weet wel waar het aan schort. Ik moet gewoon een planning gaan maken misschien gewoon door gebruik te maken van een to do-lijstje. Want het is toch wel erg lastig en frustrerend als er 's morgens geen schone sokken in de la liggen. En ook als je bedenkt dat de ramen nú gezeemd moeten worden maar dat je daar nú op dit moment écht geen tijd voor hebt. Nee, dat moet echt beter.

Ik las een poosje geleden iets over het nut van lijstjes. En veel van wat daar staat herkende ik wel. Lijstjes zijn gewoon erg handig. Je hoeft niet van alles meer te onthouden want het staat immers op papier? Hierdoor houd je meer ruimte in je hoofd en heb je minder stress. Dus een goede reden om toch maar eens met lijstjes te gaan werken. Er zijn trouwens nog veel meer redenen om met lijstjes te werken, maar daar kun je over lezen via bovenstaande link. Wie weet, schrijf ik nog eens een keer hoe het gebruik van een lijstje mij bevalt.

Leve de Rabobank!

Wilde ik pas gaan internetbankieren , doet m'n Rabo scanner raar, ik kwam gewoon niet ingelogd. Ik gebeld met de Rabobank en verteld dat ik het ook al met de pas van mijn man had geprobeerd. De medewerkster dacht dat het dan aan mijn scanner moest liggen. Dus kreeg ik een nieuwe opgestuurd. Maar wat bleek? De nieuwe Rabo scanner deed het ook niet. Dus weer met de pas van mijn man geprobeerd, maar ook toen deed hij het weer niet, alleen gaf hij wel een andere code aan dan bij het gebruik van mijn pas. Ik snapte er niks meer van, dus heb ik weer met de Rabobank gebeld. Nu bleek dus dat internetbankieren nog niet geactiveerd was voor mijn man, dus dat heeft de medewerker gelijk maar even gedaan en waarschijnlijk is mijn pas kapot. Ik kon kiezen, de pas laten blokkeren en een nieuwe op laten sturen of naar de Rabobank gaan en een nieuwe pas halen. Ik koos voor het laatste, want ik wil niet een paar dagen zonder pas zitten.

Ondanks dat ik het allemaal heel vervelend vond dat ik niet kon internetbankieren (ik houd mijn financiële zaken graag in de gaten) ben ik wel heel erg te spreken over de klantvriendelijkheid en de service van de medewerkers. De nieuwe Rabo scanner zou binnen twee dagen worden opgestuurd maar hij was er de volgende dag al. Frustrerend natuurlijk dat ik toen nog niet in kon loggen, maar wat een service dat de medewerker er gelijk voor zorgde dat ik via de pas van mijn man toch kon internetbankieren.

Je zou bijna denken dat ze iets goed te maken hebben. ;) Ja, want weten jullie nog van het Libor-schandaal? Lees hier meer: http://nieuws.nl/economie/20131023/vijf-vragen-over-het-libor-schandaal/. En wat te denken van de lage spaarrente? Nee, leuk vind ik het niet. Maar dat neemt niet weg dat het toch heel prettig is om vriendelijk behandelt te worden.

Ongeveer een maand geleden hebben wij ook al mogen ondervinden hoe klantvriendelijk de medewerkers van de Rabobank zijn. Ik kwam met een paar van onze kinderen naar de Rabobank om hun spaarpotten te legen. Ze zouden daarvoor als cadeautje een Bart Smit bon krijgen. Toen wij echter aankwamen schoot een van de medewerksters in de stress, want o, wat erg...ze had geen bonnen meer op voorraad!! Niet dat wij dat nou zo'n ramp vonden, maar...  Ze schreef de gegevens van de kinderen op, ondertussen kregen de kinderen een snoepje en een mandarijntje en o ja, ook nog een kleurplaat natuurlijk!! Misschien zouden de bonnen dezelfde dag nog binnen komen, ze hoopte het maar, want dan zou ze de bonnen 's avonds nog even langs brengen en anders zou ze ze opsturen. En ja hoor 's avonds ging de deurbel en daar stond de medewerkster aan de deur met de beloofde bonnen. Als dat geen service is!!

Ik ben al van mijn geboorte af klant bij de Rabobank en ondanks het Libor-schandaal (waar de medewerkers van de plaatselijke Rabobank waarschijnlijk niks mee te maken hebben) en ondanks de lage rente kan ik er nog niet toe komen om naar een andere bank over te stappen. En zeker als je dan zo'n klantvriendelijkheid ervaart en zo'n buitengewone service, verstevigd dat de band nog meer. Om heel eerlijk te zijn, ik ben inmiddels ook klant bij een andere bank, vanwege een iets hogere spaarrente, maar de band met de Rabobank blijft.

We zijn weer wat wijzer

Zo, we zijn weer thuis. We zijn weer naar een voorlichtingsavond van een middelbare school geweest. En weer was het erg fijn om daar te zijn. De schoolkeuze wordt steeds iets duidelijker op deze manier. En dat is natuurlijk ook de bedoeling. Waarschijnlijk wordt het de school waar we vanavond geweest zijn. Een heel mooie nieuwe school waar ik aanstaande vrijdag nog een keer heen hoop te gaan naar de open avond, nu samen met mijn dochter. We hebben alvast een programmaboekje gekregen, zodat je van te voren kunt bekijken waar je allemaal wilt gaan kijken. En er is veel te bekijken, te doen en te beleven. Zo worden er verschillende lessen en presentaties gegeven, quizzen gehouden, en verschillende demonstraties gegeven zoals bij scheikunde of biologie of een turndemonstratie bij lichamelijke opvoeding. Er wordt ook een wedstrijd gehouden waarvan de winnaar dezelfde avond nog bekend gemaakt wordt. Ik heb er heel veel zin in en ik hoop mijn dochter ook. Maar dat zal wel denk ik, Ik zal ze eerst het boekje maar eens door laten nemen en dan mag ze zeggen wat ze het liefste wil zien en horen. Dan kan ik aan de hand daarvan een route uitstippelen. Zo nu eerst maar eens verder bijkomen van deze leuke maar toch ook wel vermoeiende avond.
                                               

Mijn zoon zijn eerste judotoernooi

Vanmorgen heeft onze oudste zoon meegedaan aan zijn eerste judotoernooi. Het was erg leuk om te zien hoe alle kinderen hun best deden. Ook onze zoon deed erg zijn best en wat ben ik trots op hem! Ondanks dat hij nog maar kort op judo zit deed hij het toch al heel goed! Wat een goede coaching was er ook. De leraar nam telkens een kind apart die even nog wat extra uitleg nodig had. Verschillende kinderen werden boos of verdrietig als het niet helemaal ging zoals ze wilden en ook dat werd heel goed opgevangen door de judoleraar. Hij nam het kind dan even apart om het wat extra begeleiding te geven. En wat ook erg leuk was, vooral voor zo'n eerste keer, was dat alle kinderen een prijs kregen en ook allemaal dezelfde prijs. Een mooie judotrofee met de datum van het toernooi er ingegraveerd. Een leuke herinnering voor later! En het geeft toch helemaal niks dat je dan zesde bent geworden? Hij heeft heel veel plezier gehad en dat is toch het belangrijkste.

Onze trotse zoon met zijn prijs

Wie meer wil weten over judo kan eens in de bibliotheek kijken voor boeken hierover. Mijn zoon heeft ook verschillende boeken in huis gehad waarin heel veel werd uitgelegd over de verschillende grepen, worpen en ook van alles over de achtergrond van judo. Ook op wikipedia is heel veel informatie over judo te vinden: https://nl.wikipedia.org/wiki/Judo

Toen ik aan het zoeken was naar meer informatie (interessant!) kwam ik woorden tegen waarvan ik niet wist hoe ik ze moest uitspreken. Mijn zoon wist het wel en zodoende herkende ik verschillende woorden die ook tijdens de wedstrijd werden gebruikt. En waarvan ik nu dan ook de betekenis weet. Toch wel leuk als je weet waar ze het over hebben tijdens het toernooi. 

Aanstaande donderdag heeft mijn zoon zijn eerste examen. Ben benieuwd hoe dat zal gaan...

Januari, saaie maand?

Wat gaat de tijd toch hard. Ineens zijn we al weer ruim over de helft van januari heen. De maand waarvan ik wel eens hoor zeggen dat het zo'n vervelende saaie maand is. De gezelligheid van de feestdagen is weer voorbij, het is koud en nog vroeg donker. Ik kan me er wel iets bij voorstellen, maar bij mij ligt dat toch anders. Ik vind de maand januari juist altijd een fijne maand. Een nieuw jaar met nieuwe kansen, de rust is weergekeerd (ook al vind ik de feestdagen gezellig, vind ik dat toch heerlijk), weer op naar het voorjaar, (ja dat duurt nog best lang, dat weet ik wel, maar toch), de dagen worden weer zichtbaar langer. Maar...nu is het al weer bijna februari. En aan die maand heb ik nou juist een hekel. Het nieuwe jaar is al weer gewoon, het is nog steeds koud en het duurt eigenlijk toch wel lang die winter. Gek eigenlijk, want we zijn toch juist dichter bij het voorjaar. Het is dan ook maar een gevoel. En over dat (een beetje sombere gevoel) probeer ik me maar heen te zetten. Misschien neem ik mijn fototoestel een keer mee als ik kranten ga doen om wat mooie plaatjes te schieten onderweg. Daar heb ik al vaker aan gedacht maar nog nooit gedaan. Soms kom je zulke mooie dingen tegen onderweg. Wie weet komt er nog eens van en laat ik jullie meegenieten van al het moois in de natuur.

Kinderspel

Onze kinderen kunnen zich vaak goed vermaken. Vooral de jongste twee spelen niet alleen met "gewoon" speelgoed, maar ze gebruiken vaak ook allerlei materialen om mee te spelen. Vaak zijn ze ook heel creatief in het bedenken van een spel. Ik vind dat altijd erg mooi om te zien. Zo hadden ze van de week bedacht, bij gebrek aan echte sneeuw, om dan maar zelf sneeuw te maken. Dit deden ze door met de perforator "sneeuwvlokjes" te maken. En bij gebrek aan genoeg wit papier (we hebben genoeg wit papier in huis, maar ze mogen alleen oud papier gebruiken) gebruikten ze ook grijs papier, al waren ze het daar eerst niet mee eens. Maar toen wij zeiden dat dat dan "vieze sneeuw" was, vonden ze het toch goed. Ze zijn er lekker lang zoet mee geweest en hebben er ook al mee gespeeld. Er mee spelen doen ze door de confetti (in hun slaapkamer) in de lucht te gooien. Dikke pret hebben ze dan met elkaar. Natuurlijk geeft het wel een troep, maar het is droog spul en als ze het dan zelf weer opruimen heb ik er niet zo'n moeite mee. Ik denk dat het erg goed voor de ontwikkeling van een kind is als ze een bepaalde mate van vrijheid krijgen. En die geef ik ze daarom dan ook.

"Sneeuw"

Later deze week hadden ze weer een ander spel bedacht. Een van de jongens zat boven op zijn bed (een hoogslaper) en de ander stond op de grond. Degene die op het bed zat gooide een knuffel naar beneden en de ander probeerde die met een kleed op te vangen en gooide die dan nog een paar keer in de lucht. En weer hadden ze dikke pret. Ik geniet er altijd erg van als ze zo heerlijk aan het spelen zijn. Wel houd ik ze een beetje in de gaten, want vaak wordt het spel op den duur té wild en moet ik ingrijpen. Deze keer liep het niet helemaal goed af. Al waren ze niet eens bijzonder wild aan het doen, waardoor ik dus ook niet op tijd in de gaten had dat het niet goed ging. Er kwam iets (laten we er van uit gaan dat het de knuffel was) op een kast terecht en mijn jongste zoon wilde dat pakken. Maar in plaats van een stoel er bij te zetten of hulp in te roepen bedacht hij dat hij wel even in de kast omhoog kon klimmen om de knuffel te pakken. (Het is een kast met open vakken). Met als gevolg dat de kast kiepte en er verschillende dozen en planken uit vielen. Gelukkig heeft mijn zoon zich niet bezeerd, maar het had heel anders af kunnen lopen. Ik hoop van harte dat hij nu echt zijn lesje geleerd heeft, want we hebben onze zoons al zo vaak gewaarschuwd niet in of op kasten te klimmen. Maar daar ga ik wel van uit, want hij was erg geschrokken en zijn broer trouwens ook.

Ze hadden ook een hut gemaakt

Zien jullie de perforators liggen?
Ze willen vast nog meer sneeuw. 

                                           

Een fijne dag

Vandaag ben ik voor de tweede keer wezen werken als vrijwilliger bij demente mensen. Het was erg leuk en vooral deze tweede keer had ik het gevoel dat ik me echt nuttig heb kunnen maken. Ik leer de mensen al wat beter kennen en ik heb echt van alles gedaan. De bewoners hun ontbijt gegeven en sommige bewoners geholpen met eten, voor drinken gezorgd, een verhaal voorgelezen, de kapster geassisteerd enz. De (meeste) bewoners waren echt blij met de extra aandacht. Maar niet alleen de bewoners, ook de verzorgsters zijn erg blij met de extra hulp! En dat is waar ik het voor doe. Andere mensen blij maken, het geeft me echt een heel goed gevoel. Ik had dan ook weer volop energie toen ik thuiskwam. En ik heb ook al weer zin in de volgende keer. Wat ben ik blij dat ik deze stap gezet heb!

's Middags ben ik met man en kinderen op (vanwege ziekte) verlaat  kraambezoek geweest bij mijn zus, ook al had ik mijn kleine nichtje intussen al een paar keer gezien. Mijn zus kwam ook met haar dochtertje. Het was erg gezellig. In totaal waren er vijf kinderen, die ondanks wat kleine strubbelingen toch heel leuk met elkaar speelden. Het was een genot om te zien. Mijn nichtje is hard gegroeid sinds ik haar de laatste keer gezien heb en het is echt een schatje, al zegt iedereen dat denk ik van zijn kleine babynichtje of -neefje. Al met al heb ik een heel fijne dag achter de rug, waarvan ik hoop dat er nog veel mogen volgen.

Kleintjes worden groot

Gisteravond ben ik naar een voorlichtingsavond geweest over het voortgezet onderwijs. Samen met mijn zoon en dochter. De avond was eigenlijk bedoeld voor kinderen uit groep acht en hun ouders, maar ik dacht dat het vast geen kwaad kon om mijn zoon uit groep zeven ook mee te nemen. Het duurt voor hem immers ook nog maar ongeveer anderhalf jaar voordat hij naar het voortgezet onderwijs gaat. Het was een hele leerzame avond zowel voor mij als voor mijn dochter. Ze heeft er duidelijk iets van opgestoken, want voordat we er heen gingen wist ze nog niet naar welke school ze wilde, maar toen we terug kwamen wist ze het wel. Er werden verschillende profielen getoond met het bijpassende schooltype. En o.a. aan de hand daarvan maakte zij haar keuze. Erg leuk om te zien dat ze zichzelf zo herkende in één van die profielen.

Ja, ze wordt echt groot die dochter van ons. Na de zomervakantie gaan we weer een nieuwe periode in. En dat zal wel erg wennen zijn, vooral voor haar, maar ook voor ons als ouders. Maar ik heb er zin en volgens mij onze dochter ook al vind ze het wel heel spannend. Binnenkort zijn er weer open dagen en gaan we op twee verschillende scholen kijken, ook al heeft ze voor zichzelf al een keuze gemaakt. Je weet maar nooit of ze niet op die keuze terugkomt en ik weet ook nog niet helemaal zeker of wij als ouders de keuze verstandig vinden. Ik vind het eerlijk gezegd verschrikkelijk moeilijk, want je moet niet alleen naar de intelligentie van het kind kijken, maar naar het hele kind. Er hangen ook bepaalde consequenties aan de keuze voor een bepaalde school. Wat ik in ieder geval wel in mijn oren heb geknoopt gisteravond, is dat een kind beter kan opstromen dan afstromen. Daar werd mee bedoeld dat je beter op een niet te hoog niveau kan gaan zitten zodat je eventueel nog naar een hoger niveau kan doorstromen i.p.v. dat je moet zakken naar een lager niveau waardoor misschien de motivatie afneemt en het kind zelfs naar een nog lager niveau moet. Dat is niet goed voor het zelfvertrouwen van een kind. En dat zelfvertrouwen, daar moeten we zuinig op zijn.

Nu vanavond zijn we ook nog naar een voorlichtingsavond geweest op een middelbare school. En ook die avond was weer heel leerzaam. Langzaam maar zeker komt de schoolkeuze zo toch steeds dichterbij. Leuk om weer eens op je "oude" school te zijn. Er waren wel veel dingen veranderd maar toch was er ook nog genoeg herkenning. Op naar de volgende voorlichtingsavond en de open dagen.

Mijn dokterskoffertje

Bij het afstoffen kwam ik onderstaand koffertje weer eens tegen.

Het dokterskoffertje waar ik zulke dierbare herinneringen aan heb. Ik kreeg het voor mijn zevende verjaardag. Samen met een zusterschort en -kapje en verschillende maten verband, allemaal door mijn moeder gemaakt. Wat was ik daar blij mee. Vooral met de zelfgemaakte spullen. Vaak is het zo dat zelfgemaakte spullen extra worden gewaardeerd. Het weten dat iemand de moeite heeft genomen om iets voor je te maken doet vaak heel goed en zo ook bij mij. Kijk maar eens op onderstaande foto hoe ik straal!

Ik dacht er heel even aan om deze spullen maar weg te doen, omdat onze kinderen er toch (bijna) niet meer mee spelen maar nee, dat kan ik toch niet over mijn hart krijgen. Ik berg ze wel ergens op zolder op. Het lijkt me heel leuk om ze dan, na misschien heel lange tijd, weer eens terug te zien.

Omdat ik benieuwd was of dit soort dokterskoffertjes van Fisher-Price nog steeds te koop zijn heb ik eens op internet gezocht. En wat ik niet verwacht had blijkt toch zo te zijn, ze zijn nog steeds te koop al is het nu wel in een wat andere uitvoering. Je hebt tegenwoordig trouwens ook doktersets die veel echter lijken dan die van Fisher-Price. Zoals van het merk SES. Daarin zitten echte pleisters, verbanden en een hoofd- en mondkapje. Erg leuk allemaal, maar ik houd het toch maar bij mijn eigen dokterskoffertje. Een dokterskoffertje vol dierbare herinneringen.

Krullen knippen

Hè hè, ik ben blij dat het weer gebeurt is. Ik vind het altijd weer een heel karwei de knipbeurt van mijn zoon. Hij heeft prachtige krullen, maar ik vind het lastig te knippen, al is het wel makkelijk dat fouten niet zo opvallen. Ik wil het graag zelf doen om op kapperskosten te besparen en na een zoektochtje op Google kwam ik er achter dat ook lang niet alle kappers goed krullen kunnen knippen, dus kan ik het net zo goed zelf doen. Ik zag ook de tip om de krullen gewoon overal op dezelfde lengte te knippen. En dat heb ik geprobeerd maar het resultaat is nog niet helemaal naar tevredenheid. Ach, oefening baart kunst zullen we maar denken en met gel kan je gelukkig ook nog wat verbloemen. Het is in ieder geval niet meer zo verschrikkelijk lang dat de krullen helemaal uitzakken. Ik heb een speciale kappersschaar voor het knippen en die heb je ook wel nodig. Er zit trouwens een duidelijk verschil tussen kappersscharen en gewone scharen.

Hieronder de eigenschappen van een kappersschaar op een rijtje:

* Kapperscharen zijn heel scherp.

* Kapperscharen hebben een vingersteun.

* De bladen van een kapperschaar schuiven strak over elkaar zodat ook de fijnste haren meegenomen worden.

* Een kapperschaar knipt het haar schuin doormidden, waardoor splijtende haarpunten worden  voorkomen.

* De bladen van een kapperschaar zijn enigzins geribbeld zodat de haren niet wegschuiven tijdens  het knippen. 

.

Dit is een kapperschaar

Zorg dat je gezien word!

Pfff, ik werd pas bijna van mijn fiets gereden door een automobilist en dat was niet de eerste keer. Tijdens het kranten bezorgen doe ik, jammer genoeg, veel ervaring op met roekeloze rijders. Automobilisten en soms zelfs vrachtwagenchauffeurs komen soms akelig dicht langs mij heen, vaak ook nog met een flinke vaart. En omdat ik dat heel eng en gevaarlijk vind had ik bedacht om iets minder aan de kant te gaan fietsen. En dat helpt! De automobilisten geven mij veel meer ruimte! Maar het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat dit nodig is. Toen er afgelopen keer weer een auto vlak langs me heen scheurde, bedacht ik ineens dat het misschien ook zou helpen om mijn fietslampjes aan te doen. Niet dat het donker of schemerig was, (want dan zou ik zeker mijn fietslampen aan hebben) maar het was wel bewolkt. Of het gaat helpen weet ik niet, maar ik kan het in ieder geval proberen.

En zo kom ik gelijk op een iets ander onderwerp uit, namelijk fietsers die in het donker geen fietsverlichting aan hebben. En net nu ik daarover wil schrijven komt er een berichtje langs op Facebook van een vrachtwagenchauffeur die heel hard moest remmen voor een meisje dat in het donker en in de regen op een heel drukke weg fietste. Het is in dit geval gelukkig goed afgelopen. Het bericht heeft trouwens een hele positieve insteek. Zo schrijft de chauffeur bijvoorbeeld dat hij zelf ook kinderen heeft en dat hij daar zuinig op is en dat haar ouders vast ook heel zuinig op haar zijn. Ook geeft hij aan dat er heel veel mensen verdrietig zullen zijn als het een keer misgaat inclusief hijzelf. Het bericht is inmiddels al 69.331 keer gedeeld, heeft 82.973 likes gekregen en 9.371 reacties.  En dat in één dag tijd. Het geeft denk ik wel aan hoeveel mensen hier weleens mee te maken hebben (gekregen). Hoe vaak gebeurt het niet dat je iemand pas op het allerlaatste ziet doordat iemand geen fietsverlichting aan heeft. Zo gevaarlijk is dat! Het is trouwens ook verplicht om je lampen aan te hebben in het donker, bij schemering en bij slecht zicht. Wie dat niet doet riskeert een boete van 55 euro. Lampen mogen ook niet knipperen. Ook daarvoor kan je een boete van 55 euro krijgen. Wil je van meer overtredingen weten welke boetes je daarvoor kunt krijgen kijk dan eens hier: http://www.verkeerspro.nl/rijschool/2016/01/06/hoge-administratiekosten-bij-verkeersboetes-wekken-boosheid/

Handig hulpmiddel zo'n rollator.

 "Je vader heeft gebeld, hij wil een rollator bestellen". "O, oké, dan bel ik hem wel terug".  Zo ging het gesprekje tussen mijn man en mij. 's Avonds ging de telefoon. Mijn vader belde met de mededeling dat hij via mijn zus die daar 's middags was al een rollator besteld had. O, nou dat is ook goed natuurlijk.

Het lijkt zo simpel, even een rollator bestellen, maar daar is natuurlijk wel het nodige aan vooraf gegaan. Want wie wil er nu toegeven dat het steeds minder met hem gaat? Ik niet in ieder geval. Maar als het steeds minder gaat en je van een blokje om al helemaal op bent? Wat dan? Dan kan je binnen gaan zitten, maar daar wordt het niet beter van. En je kan een stukje op je scooter gaan rijden, maar daar knapt het ook niet van op. "Er moest een knop om", vertelde mijn vader mij. Eerder had hij ook al eens gekeken voor een rollator, maar toen was hij er nog niet aan toe. Nu dus wel en ik vind het knap. Knap dat hij doorzet en niet bij de pakken neer gaat zitten en zo zijn kleine beetje conditie op peil probeert te houden of misschien iets te verbeteren. Want wat kan je nou beter doen? Als volwassen man op een paaltje gaan zitten omdat je niet meer kan of met een rollator lopen zodat je iets verder komt met iets meer gemak? Ik vind het verstandig dat hij voor de laatste optie heeft gekozen en dat heb ik hem ook verteld. Ik hoop dat hij er nog veel plezier van mag hebben.

Voor degenen die dat niet weten: Mijn vader heeft COPD.

Toen mijn vader een rollator zocht kwam hij erachter dat er heel veel verschillende rollators te koop zijn. Ze zijn er in de prijsklasse van ongeveer 50 tot 600 euro. Verder zijn er veel verschillen in gewicht, drie- of vierwielig, opvouwbaar of niet opvouwbaar en open of dichte wielen. Natuurlijk zijn er ook kwaliteitsverschillen. Zo zijn er bij bepaalde supermarkten rollators te koop die een imitatie zijn van bepaalde merken rollators. Wie een rollator wil kopen doet er dus goed aan om goed te bedenken welke er wensen zijn met betrekking tot de rollator en zich goed te oriënteren.

Ik wil sneeuw!

Nee ík niet, alhoewel, ik vind sneeuw prachtig en kon er altijd erg van genieten. Maar sinds ik een krantenbaantje heb ben ik toch niet meer zo weg van sneeuw. Al dat geglibber en geglij onderweg. Nee, dat vind ik eerlijk gezegd maar niks. Mijn jongste zoon, die wil sneeuw. Al dagenlang heeft hij het erover, wat zeg ik...al sinds hij wist dat het officieel winter was! Maar sinds hij iets heeft opgevangen van het nieuws uit Friesland, Groningen en Drenthe en er ook op school werd verteld dat er misschien sneeuw op komst is, heeft hij het er dus dagelijks over. En dan niet op de manier van: "Misschien komt er morgen sneeuw", nee, dat gaat zo: "Ik weet zéker dat er morgen sneeuw ligt!" Maar wat een teleurstelling is het dan als de volgende dag blijkt dat het toch niet zo is. Maar hoop doet leven! Hij gaat dan voor het raam naar de lucht staan kijken of er toch niet wat vlokjes naar beneden vallen. Tot hij tot de conclusie komt dat er toch echt geen vlokje te zien is. Dan wendt hij zich teleurgesteld van het raam af en gaat verder met waar hij mee bezig was. Tot hij bedenkt dat er de volgende dag toch echt wél sneeuw zal liggen. En weer herhaalt zich hetzelfde tafereel.

Van mij hoeft het dus niet zo die sneeuw.Van mij mag het flink gaan vriezen. Hopelijk vriezen er dan wat van de vele muggen dood, zodat ik niet telkens door hele zwermen heen hoef te fietsen tijdens het bezorgen van de krant. En als er dan ook nog een dikke laag ijs op de sloot komt, geeft dat toch ook een hoop plezier. Ik snap mijn zoon maar al te goed. Wat heb ik vroeger als kind en ook toen ik nog geen krantenbaantje had genoten van sneeuw. Ik weet nog dat we, (mijn zussen en ik) vroeger een sneeuwpop maakten die hoger dan het schuurdak was. Hij zag er niet uit, van onderen heel breed en naar boven toe steeds smaller wordend, maar wat vonden wij dat leuk!! Of we probeerden een iglo te maken van sneeuw die nooit verder kwam dan een rechtopstaand muurtje en gebruikten die dan als verschansing om van daaruit een sneeuwballen gevecht te houden. Leuke jeugdherinneringen zijn dat. En ook al wil ik liever geen sneeuw, toch gun ik mijn zoon die leuke ervaringen ook. Dubbel is dat...

Maar...gelukkig hebben wij er niks over te zeggen. Bij ons mensen is het toch niet snel goed. Laten we maar afwachten wat er voor weer komt. Het komt zoals het komt.

Wat was het weer gezellig op de nieuwjaarsreceptie!

Wat was het weer leuk op de jaarlijks terugkerende nieuwjaarsreceptie! Elk jaar komen we de tweede zaterdag van januari als familie bij elkaar in een zaal bij de kerk. Ooms, tantes, neven, nichten, achterneven en achternichten en als alles goed gaat is er volgend jaar misschien ook een achter-achternichtje- of neefje (eh noem je dat zo?) bij. Het begint altijd om vier uur 's middags en duurt tot ongeveer een uur of negen 's avonds. Iedereen neemt zijn eigen brood mee en om een uur of half zes eten we dan met elkaar. Na het eten leest mijn tante haar zelfgemaakte gedicht voor waarin alle familienieuwtjes worden opgenoemd van het afgelopen jaar. Gezondheid, ziekte, verlovingen, bruiloften en geboortes komen dan voorbij. Erg leuk, want zo kun je een beetje bijhouden wat er allemaal gebeurt in onze grote familie. Na het gedicht zingen we met elkaar wat psalmen en daarna leest één van mijn ooms een stukje uit de Bijbel en gaat voor in dankgebed. Dit alles zo met elkaar beleven geeft een grote binding die ik als heel erg fijn ervaar. Voor de kinderen is er altijd genoeg te doen. Er word gezorgd voor speelgoed of iets te knutselen en één van mijn ooms weet altijd heel wat kinderen te vermaken met zijn zelfverzonnen verhaal. Ook afgelopen keer had hij heel wat kinderen om zich heen verzameld die aandachtig luisterden naar zijn verhaal over een meisje dat een bril nodig had, maar dat niet wilde. Toen het meisje een ander meisje ontmoette die niet kon lopen, vond ze het toch niet meer zo erg dat ze een bril moest. Jaja, ook al ben ik dan geen kind meer, ik heb toch ook even meegeluisterd. Het was weer een heel fijne middag / avond waar ik met veel plezier aan terug denk. Hopelijk zien we elkaar volgend jaar weer in goede gezondheid!

Joepie! Ik mag vrijwilligerswerk gaan doen!

Wat ben ik blij dat ik de stap gezet heb om me aan te melden voor vrijwilligerswerk. Ik liep eigenlijk al een hele tijd met de gedachte om vrijwilligerswerk te gaan doen, in een verpleeghuis bij mensen met dementie maar durfde de stap niet zo goed te zetten. Toch ben ik me maar eens gaan oriënteren en van het één kwam het ander. Inmiddels heb ik al een kennismakingsgesprek met de vrijwilligerscoördinator gehad en ben ik ook al op de woongroep kennis wezen maken. De woongroep bestaat uit zes bewoners met dementie en er is de meeste tijd maar één verzorg(st)er. Dat is dus hard werken geblazen voor die verzorg(st)er en ze zitten dan ook te springen om vrijwilligers voor de groepswoning. Het is de bedoeling dat ik er gewoon ben voor de bewoners die in de huiskamer zitten en bijvoorbeeld een stukje met ze ga wandelen, een spelletje met ze doe, een stukje voorlees enz. En daar heb ik heel veel zin in. De mensen daar wat extra aandacht geven en er voor ze zijn, dat wilde ik nou juist zo graag. Woensdag mag ik beginnen en ik krijg er nu al energie van.

Denk je er zelf ook over om vrijwilligerswerk te gaan doen? En weet je niet zo goed wat bij je past? Doe dan eens een vrijwilligerstest. Je kunt hier drie verschillende tests vinden: https://vrijwilligerswerk.nl/doe-een-vrijwilligerstest. Ik heb zelf ook twee tests gedaan en het bevestigde mijn keuze voor vrijwilligerswerk in een verpleeghuis.

Van rommelkamer naar kinderkamer

Wat was het een bende op onze rommelkamer. Ja een héle grote bende!  En wat is het mooi geworden! En dat allemaal dankzij mijn lieve knappe man die dit bijna in zijn eentje en in heel korte tijd voor elkaar gekregen heeft. Nou ja... het lastigste karweitje heeft hij samen met zijn broer gedaan, namelijk een dakraam plaatsen, waar eerder nog geen raam zat. En onze drie zoons hebben ook een steentje bijgedragen. Maar wat heeft hij hard gewerkt! Eerst heeft hij alle "rommel" opgeruimd. En dat was veel, heel veel. Ondertussen heeft hij alles eens grondig bekeken en opgemeten en bedacht hoe hij het één en ander kon doen, daarbij af en toe advies vragend aan mij. En het is echt mooi geworden (vind ik ;)). En wat heerst er een rust in huis 's morgens, wat trouwens ook de bedoeling was. Heerlijk, om niet meer om 6 uur wakker te worden gemaakt door twee herrie makende kinderen. (Ze zijn wel heel lief hoor) En ook voor de kinderen is het heerlijk, want die slapen nu ook langer door. Wat een vooruitgang zo in het nieuwe jaar. Ik ben er blij mee, heel blij!

Mijn eerste blog

Vandaag mijn eerste blog, wie had dat verwacht? Ik in ieder geval niet. Al was het al wel lange tijd mijn droom. Van het een kwam het ander. Door te reageren op de blog van een bekende, kwam ik hier terecht. En leuk dat ik dat vind! Ik kreeg weleens te horen dat ik zo goed kan schrijven en weer iemand anders vroeg eens aan me of ik niet een blog wilde beginnen. En ja, dat wilde ik dus wel, maar ik wist eigenlijk niet hoe dat moest. En diegene wilde me dan wel helpen, maar diegene woont vrij ver weg, waardoor dat niet zo makkelijk te plannen is. Maar nu dus ineens, onverwacht, heb ik een eigen blog. Ik moet nog heel veel uit vinden, maar dat gaat vast wel goed komen.

Ik lees trouwens al heel lang heel veel blogs met veel interesse, maar heb nog nooit gereageerd. Dat gaat nu misschien anders worden, want het lijkt me erg leuk om bij de club bloggers te gaan horen. Moet ik natuurlijk wel een beetje leuk schrijven over leuke onderwerpen. Maar ja, wie bepaalt eigenlijk of iets leuk is? Ik schrijf maar gewoon over onderwerpen die ik interessant vind of waar ik iets over kwijt wil. En of ik dan volgers krijg? We zien het wel, al zou dat natuurlijk wel erg leuk zijn!