Ik wil sneeuw!

Nee ík niet, alhoewel, ik vind sneeuw prachtig en kon er altijd erg van genieten. Maar sinds ik een krantenbaantje heb ben ik toch niet meer zo weg van sneeuw. Al dat geglibber en geglij onderweg. Nee, dat vind ik eerlijk gezegd maar niks. Mijn jongste zoon, die wil sneeuw. Al dagenlang heeft hij het erover, wat zeg ik...al sinds hij wist dat het officieel winter was! Maar sinds hij iets heeft opgevangen van het nieuws uit Friesland, Groningen en Drenthe en er ook op school werd verteld dat er misschien sneeuw op komst is, heeft hij het er dus dagelijks over. En dan niet op de manier van: "Misschien komt er morgen sneeuw", nee, dat gaat zo: "Ik weet zéker dat er morgen sneeuw ligt!" Maar wat een teleurstelling is het dan als de volgende dag blijkt dat het toch niet zo is. Maar hoop doet leven! Hij gaat dan voor het raam naar de lucht staan kijken of er toch niet wat vlokjes naar beneden vallen. Tot hij tot de conclusie komt dat er toch echt geen vlokje te zien is. Dan wendt hij zich teleurgesteld van het raam af en gaat verder met waar hij mee bezig was. Tot hij bedenkt dat er de volgende dag toch echt wél sneeuw zal liggen. En weer herhaalt zich hetzelfde tafereel.

Van mij hoeft het dus niet zo die sneeuw.Van mij mag het flink gaan vriezen. Hopelijk vriezen er dan wat van de vele muggen dood, zodat ik niet telkens door hele zwermen heen hoef te fietsen tijdens het bezorgen van de krant. En als er dan ook nog een dikke laag ijs op de sloot komt, geeft dat toch ook een hoop plezier. Ik snap mijn zoon maar al te goed. Wat heb ik vroeger als kind en ook toen ik nog geen krantenbaantje had genoten van sneeuw. Ik weet nog dat we, (mijn zussen en ik) vroeger een sneeuwpop maakten die hoger dan het schuurdak was. Hij zag er niet uit, van onderen heel breed en naar boven toe steeds smaller wordend, maar wat vonden wij dat leuk!! Of we probeerden een iglo te maken van sneeuw die nooit verder kwam dan een rechtopstaand muurtje en gebruikten die dan als verschansing om van daaruit een sneeuwballen gevecht te houden. Leuke jeugdherinneringen zijn dat. En ook al wil ik liever geen sneeuw, toch gun ik mijn zoon die leuke ervaringen ook. Dubbel is dat...

Maar...gelukkig hebben wij er niks over te zeggen. Bij ons mensen is het toch niet snel goed. Laten we maar afwachten wat er voor weer komt. Het komt zoals het komt.