De harde waarheid

Vandaag geen gezellig schrijfsel. Daarvoor ben ik nou eenmaal niet in de stemming. Wil je het niet lezen? Ook goed, klik dan maar snel weer weg.  Er gaat zoveel in mijn hoofd om. En daarbij ben ik al bijna een week behoorlijk ziek. Daar wordt je ook al niet vrolijk van.
Dat er zoveel in mijn hoofd omgaat is begonnen met een berichtje op Facebook van mijn zus (die opgenomen is in een psychiatrische instelling). Een berichtje waarin ze zei dat er niemand wat laat horen behalve één zus en één zwager. En ja, daar voel ik me schuldig over. Want ook ik laat (bijna) niks van me horen. (Alleen via Facebook hebben we weleens contact) Maar een kaartje sturen, daar komt gewoon maar niet van. Niet dat ik het niet wíl doen, maar ik heb zoveel aan mijn hoofd dat dat er vaak gewoon bij inschiet. Zoals ik in een andere blogpost schreef heb ik het druk met vooral leuke dingen. Maar die leuke dingen zijn ook echt noodzakelijk (inkomsten verwerven of broodnodige ontspanning). Mijn huishouden krijgt daardoor ook vaak niet de aandacht die het verdient. Maar goed, dat vind ik dan minder erg dan dat ik geen tijd heb om met anderen, en in dit geval met mijn zus mee te leven. Ook dit moet echt veranderen. En snel ook. Daarom ga ik nú tijd maken en moed verzamelen (want vanwege de griep heb ik niet veel energie) om een kaart te sturen.

Nee, ik doe het echt niet expres. Ik heb het druk, erg druk, met leuke, maar ook noodzakelijke dingen. Daardoor is mijn hoofd is vaak net een vergiet. Ik bedenk dat ik iets ga doen en één tel later ben ik het weer vergeten. En toch mag dit geen excuus zijn. Ik moet gaan plannen. Lijstjes maken. En daar ga ik vandaag mee beginnen. En op die lijstjes komt ook ruimte voor kaartjes sturen, reken maar. Bedankt zus, ook al vond ik het erg pijnlijk dat je het in het openbaar op Facebook zette, (al heb jij veel meer pijn te doorstaan, daar is dat van mij niks bij) je hebt er toch iets goeds mee bereikt. Enne...de kaart is onderweg.